Ανέστη θα σου θυμήσω σήμερα ότι όταν ήμασταν παιδιά εδώ στη γενέτειρά μας Κατερίνη αλλά και εκεί στη δεύτερη Πατρίδα μου τη Θεσσαλονίκη είχαμε αλάνες όπου κλοτσούσαμε την μπάλα, παίζαμε κρυφτούλι, αμάδες και μακριά γαϊδούρα…
Γιώργο συμφωνώ και προσθέτω ότι εκείνες τις εποχές είχαμε τους φίλους και τους κολλητούς να λέμε τα μυστικά μας, να μοιραζόμαστε χαρές που έτσι διπλασιάζονταν και λύπες που μειώνονταν επειδή τις βγάζαμε από το στέρνο με δάκρυα στα μάτια.
Ανέστη παλιές μου συμμαθητή και πάντα φίλε τα είχαμε αυτά για να παίζουμε εμείς σαν παιδιά γονιών που ΔΕΝ είχαν λεφτά,δεν υπήρχαν παρκαρισμένα αυτοκίνητα γύρω από το 4ο Δημοτικό μας σχολείο, αλλά ελπίζαμε σε καλύτερες μέρες!…